Genco Erkal’ın Nazım Hikmet’i canlandırdığı “Yaşamaya Dair” tiyatrosunda çok güzel okumuştu bu şiiri Genco Erkal… Nazım Hikmet sanki hafif koşmuş okurken…  Tiyatroya gidip Genco Erkal’ın ağzından da dinlemenizi tavsiye ederim. Mükemmel bir şiir.

Yaşıyoruz.

Hem okumaya kıyamıyor insan, hem  doyamıyor…

Masalların Masalı

Su başında durmuşuz,
çınarla ben.
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarla benim.
Suyun şavkı vuruyor bize,
çınarla bana.

Su başında durmuşuz,
çınarla ben, bir de kedi.
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarla benim, bir de kedinin.
Suyun şavkı vuruyor bize,
çınarla bana, bir de kediye.

Su başında durmuşuz,
çınar, ben, kedi, bir de güneş.
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarın, benim, kedinin, bir de güneşin.
Suyun şavkı vuruyor bize,
çınara, bana, kediye, bir de güneşe.

Su başında durmuşuz,
çınar, ben, kedi, güneş, bir de ömrümüz.
Suda suretimiz çıkıyor,
çınarın, benim, kedinin, güneşin, bir de ömrümüzün.
Suyun şavkı vuruyor bize,
çınara, bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze .

Su başında durmuşuz.
Önce kedi gidecek,
kaybolacak suda sureti.
Sonra ben gideceğim,
kaybolacak suda suretim.
Sonra çınar gidecek,
kaybolacak suda sureti.
Sonra su gidecek
güneş kalacak;
sonra o da gidecek…

Su başında durmuşuz.
Su serin,
Çınar ulu,
Ben şiir yazıyorum.
Kedi uyukluyor
Güneş sıcak.
Çok şükür yaşıyoruz.
Suyun şavkı vuruyor bize
Çınara bana, kediye, güneşe, bir de ömrümüze…

I see them standing at the formal gates of their colleges,
I see my father strolling out
under the ochre sandstone arch, the
red tiles glinting like bent
plates of blood behind his head, I
see my mother with a few light books at her hip
standing at the pillar made of tiny bricks with the
wrought-iron gate still open behind her, its
sword-tips back in the May air,
they are about to graduate, they are about to get married,
they are kids, they are dumb, all they know is they are
innocent, they would never hurt anybody.
I want to go up to them and say Stop,
don’t do it – she’s the wrong woman,
he’s the wrong man, you are going to do things
you cannot imagine you would ever do,
you are going to do bad things to children,
you are going to suffer in ways you never heard of,
you are going to die. I want to go
up to them there in the at May sunlight and say it,
her hungry pretty blank face turning to me,
her pitiful beautiful untouched body,
his arrogant handsome blind face turning to me,
his pitiful beautiful untouched body,
but I don’t do it. I want to live. I
take them up like male and female
paper dolls and bang then together
at the hips like chips of flint as if to
strike sparks from them, I say
Do what you are going to do, and I will tell about it.

1937 Mayıs’ına Gidebilseydim 

Sharon Olds

Üniversitelerinin ana giriş kapılarının önünde dururken görüyorum onları.
Babamı, toprak rengi kefeki taşından kemerin altında gezinirken…
Kırmızı tuğlaların, bükülmüş kan yuvarları gibi kafasının ardında parıldadığını görüyorum.
Annemi, birkaç hafif kitabı kalçasına yaslamış, minik tuğlalardan örülmüş sütunun yanında,
arkasındaki dövme çelik kapılar hala açık ve kılıçtan uçları Mayıs havasında siyah siyah parıldarken görüyorum
Mezun olmak üzereler.
Evlenmek üzereler.
İkisi de çocuk. ikisi de aptal.
Tek bildikleri şey masum oldukları,
asla kimseyi incitemeyecekleri.
Onlara doğru gidip,
şöyle demek istiyorum…
“Durun, bunu yapmayın.”
“O yanlış kadın,
o da yanlış adam.”
“Asla yapabileceğinizi tahmin bile edemeyeceğiniz şeyler yapacaksınız.”
“Çocuklara kötülüklerde bulunacaksınız.”
“Hiç bilmediğiniz şekillerde acı çekeceksiniz.”
“Öleceksiniz.”
Mayıs güneşi altında yanlarına gidip…
Bunları söylemek istiyorum.
Fakat bunu yapmıyorum.
Yaşamak istiyorum.
Onları dişi ve erkek kağıt bebekler misali havaya kaldırıp,
ikisi de birer çakmak taşıymış gibi…
sanki onlardan kıvılcım çıkartmak istercesine…
…kalçalarından birbirlerine vuruyorum.
Ve diyorum ki, “Ne yapacaksanız yapın ve ben de bunları anlatırım.”

ps. Photo by Marcus Mam, Vogue, September 2012

“The happiest man on earth would be able to use the Mirror of Erised* like a normal mirror, that is, he would look into it and see himself exactly as he is.”

* “erised” is “desire” spelled backwards, as if reflected in a mirror, and it show the “deepest and most desperate desire of one’s heart”

“Yeryüzündeki en mutlu insan, kelid* aynasını herhangi bir aynaymış gibi kullanabilen, ona bakıp kendini yalnızca olduğu gibi görebilendir.”

* “kelid”, “dilek” sözcüğünün tersten yazılmışıdır, tıpkı bir aynaya yansıtıldığında olacağı gibi. Kelid aynası, bir kimsenin kalbindeki en derin ve güçlü tutkularını gösterir. – der Dumbledore’un ağzından J. K. Rowling.

”Bana gelince, ben insandan daha aşağılık, daha iğrenç bir şey varsa, bunun yine birçok başka insan olduğunu ileri sürüyorum. Hiçbir mantık, aşağılık birimlerin çok güzel bir toplam verebileceğine inandıramaz beni. Bir tramvaya ya da bir trene bindiğim zaman bütün bu canlı çöplüğü bulamaca dönüştürecek güzel bir kaza dilerim hep; kendim de içinde olmak üzere, bir tiyatroya girip de avizenin düşmesini ya da bir bomba patlamasını dilemediğim olmaz; kendim de havaya uçacak olsam bile, bu bombayı seve seve kendim getirirdim, ceketimin altında.”

Beyler bayanlar: André Gide!